Gust Dierick (1924 - 1994)


Gust Dierick, in Tessenderlo beter bekend als Gust de garde omwille van het beroep dat de man omzeggens zijn hele leven uitoefende, of op de Berg (een gehucht van Tessenderlo waar Gust zijn jeugd sleet) doorgaans Gust van de Vlaandereer genoemd, naar zijn afstamming, was voor het theater in de wieg gelegd. De theatergroepjes waren tijdens het interbellum talrijk en zo was Gust op de Berg op jonge leeftijd een van de stichters van “Moedig Vooruit”. Optredens werden er toen verzorgd in een zaaltje dat gelegen was langs de Diesterstraat (nu veranda-meubelen Vandepoel). Nadien sloot Gust zich aan bij “Willen is Kunnen”, een vermaard gezelschap dat vooral in de “Boereschuur” opereerde (gelegen aan de Geelsebaan, nu Megapolis), naast de St.-Martinuszaal het “cultureel centrum” van dat ogenblik. Na de oorlog vormde Gust als Nelles, samen met de Scheer (Hilaire Vandervoort) als Bouboule en nog een derde – vaak wisselende persoon – als Bibi, de Boubinels en trokken zo van zaaltje naar zaaltje, van bonte avond naar bonte avond waarbij zeer zeker niet de gage van belang was maar wel de lol die het trio beleefde aan het opvoeren van sketches allerhande. Gaan optreden als clown op bruiloften, soupers en bonte avonden zou Gust trouwens doen tot in de jaren ’80, samen met eerst Frans Mertens (Suske Penas) en nadien met Fried Saenen, waarbij zijn oudste zoon George (de huidige schrijver van DE REVUE) en Dolf Mertens het muzikaal gedeelte verzorgden. Toen in 1954 Bouboule, Bibi en Nelles werden aangezocht door meneer kapelaan Vanderheyden om eens iets ludieks te organiseren zodat hij de Looise zieken een bedevaart naar Banneux zou kunnen cadeau doen, stond de allereerste revue in de steigers. Het begin van een traditie waaraan Gust tot aan zijn dood in 1994 zou blijven aan meewerken. Theater en muziek, ze namen een belangrijke plaats in Gusts leven in. Hoewel hij meer dan eens beroepshalve promotie kon maken, deed hij dat slechts als bleek dat hij daarnaast ook nog revue kon blijven spelen. Het zit in de familie, dat zeker. Want zijn vader – het Vlaandereerke – omden brode in deze streek varkensslachter geworden, zou ook al zo’n gemoedelijk man geweest zijn, plezant in de omgang, steeds goed geluimd maar helaas veel te jong gestorven bij de fabrieksramp van Tessenderlo in 1942. En dan Gusts zonen. De oudste, George, sinds de dood van de Scheer in 1973 de schrijver van zowel teksten als de muziek van al de revues sindsdien. En de jongste, Remi, die als 10-jarige in 1966 al optrad in de St.-Martinuszaal en langzaam uitgroeide tot de huidige revuekomiek Lewie. En het houdt nog niet op want ook de kleindochters van Gust zijn allebei al jaren in het revuemilieu actief. Marijke, die van George, leidt tot ieders tevredenheid al jaren het showballet You Can Dance, dat met de huidige cast haast één team vormt en Mirjam, die van Remi-Lewie, die al van zeer jonge leeftijd deel uitmaakt van DE REVUE en daar al diverse rollen met veel bravoure neerzette. Kortom, Gust mag gerust zijn. Zijn levenswerk hield niet op met zijn dood, integendeel. DE REVUE bruist van energie. Laat deze theatervorm door zijn hoge productiekost met uitsterven bedreigd zijn, in Deurne en verre omstreken zullen ze nog jaren kunnen genieten van een avondje pretentieloos amusement door de stoten van Lewie en zijn kornuiten. Maar in dat succes heeft Gust zeer zeker een niet te ontkennen aandeel.
(Voor actiefoto`s van Gust, kijk in het album ´Oude Doos`.)

 

 


 

 

 

 

 

 

 Hoe is revue en ‘DE REVUE’ ontstaan?